Erlendur Haraldsson

erlendurErlendur Haraldsson sálfrćđiprófessor bar ekki međ sér ađ vera ćvintýramađur. Hann var hávaxinn og beinn í baki, fríđur sýnum, grannvaxinn og samsvarađi sér vel. Ungur hafđi hann mikiđ svart hár, sem hann skipti í miđju, en međ árunum ţynntist ţađ og gránađi, en hvarf ţó ekki. Erlendur var hógvćr og prúđur í framkomu og virtist jafnvel vera hálfgerđur meinlćtamađur: hann var grćnmetisćta og drakk ađeins blátćrt vatn, hvorki kaffi né áfenga drykki. En ţar átti viđ sem annars stađar, ađ hann var ekki allur, ţar sem hann var séđur, ţví ađ hann neitađi sér síđur en svo um ástir kvenna. Og ţótt hann vćri sjálfur óáleitinn, sýndi hann festu og röggsemi, ţegar ađ honum var sótt á deildarfundum, en viđ kenndum um árabil saman í félagsvísindadeild Háskólans. Mćttu ţar orđskáustu menn deildarinnar fullkomnum jafnoka, og höfđum viđ hin gaman af.

Ţví segi ég, ađ Erlendur hafi veriđ ćvintýramađur, ađ hann var einn víđförlasti Íslendingur sinnar tíđar og lenti ósjaldan í hremmingum. Frćgast var, ţegar hann lagđi leiđ sína til Kúrdistan áriđ 1962. Hann hafđi kynnst nokkrum Kúrdum í Berlín, ţar sem hann stundađi nám, fyllst áhuga á sjálfstćđisbaráttu ţessarar ađţrengdu fjallaţjóđar og ákveđiđ ađ fara austur. Í Bagdad náđi hann sambandi viđ neđanjarđarhreyfingu Kúrda, sem kom honum inn í Íran, og ţađan laumađist hann til íraska Kúrdistan. Á heimleiđinni handtók íranska lögreglan hann, en hann slapp úr haldi hennar og gaf út bókina Međ uppreisnarmönnum í Kúrdistan áriđ 1964. Var hún ţýdd á ţýsku tveimur árum síđar. Erlendur varđ góđur vinur margra helstu leiđtoga Kúrda.

Í frćđunum var Erlendur líka ćvintýramađur, ţví ađ í sérgrein sinni valdi hann sér afar óvenjulegt viđfangsefni, hiđ yfirskilvitlega. Hann skrifađi margar bćkur um rannsóknir sínar á yfirnáttúrlegum fyrirbćrum, og hafa ţćr komiđ út á helstu heimstungum, en líklega seldist best rit, sem hann samdi um indverska trúarleiđtogann Sai Baba, en af töfrabrögđum (eđa brellum?) hans ganga ótrúlegar sögur. Segir Erlendur frá ţessu öllu í endurminningum sínum, Á vit hins ókunna, en ţćr komu út hjá Almenna bókafélaginu áriđ 2012. Í rannsóknum sínum slakađi Erlendur ţó aldrei á vísindalegum kröfum. Áhugi hans á Kúrdum og val viđfangsefna í sálfrćđi sýndu, hversu óhrćddur hann var viđ ađ fara ótrođnar slóđir, um leiđ og hann var jafnan varfćrinn og vandvirkur. Hugur hans var alla tíđ opinn, eins og sönnum vísindamanni sćmir. Hef ég fyrir satt, ađ erlendis sé hann einn nafnkunnasti prófessor Háskóla Íslands. Ađ honum er sjónarsviptir.

(Minningargrein í Morgunblađinu 9. desember 2020.)


« Síđasta fćrsla | Nćsta fćrsla »

Innskráning

Ath. Vinsamlegast kveikiđ á Javascript til ađ hefja innskráningu.

Hafđu samband