Góđir dómar

Ég hlýt ađ vera ánćgđur međ ţá dóma, sem birst hafa um bók mína, Íslenska kommúnista 1918–1998.

Styrmir Gunnarsson, fyrrverandi ritstjóri, sem gjörţekkir stjórnmálasögu síđustu hálfu aldar, birti umsögn í Morgunblađinu 13. nóvember 2011, ţar sem hann sagđi meginniđurstöđu verksins, ađ íslenskir kommúnistar og sósíalistar hefđu veriđ erindrekar erlends valds. Ţađ vćri stađfest á óyggjandi hátt í bók minni og í hinu mikla verki dr. Ţórs Whiteheads prófessors, Sovét-Íslandi. Óskalandinu, sem kom út fyrir ári. Styrmir nefndi ađ vísu, ađ hann hefđi ţekkt konu, sem bregđur fyrir í bókinni í fremur ógeđfelldu hlutverki, Ragnheiđi Möller. Sú söguhetja vćri ekki konan, sem hann ţekkti. Ađ lokum sagđi Styrmir:

Mér finnst Hannes Hólmsteinn hafa unniđ mikiđ afrek međ ţessari bók. Ţađ liggur viđ ađ ţađ sé veikleiki á bókinni hvađ hann gerir lítiđ af ţví ađ draga ályktanir af ţeim upplýsingum, sem hann hefur safnađ saman, og mundi kannski einhver telja ţađ ólíkt höfundinum, sem er betur ţekktur fyrir flest annađ en ađ liggja á skođunum sínum. Myndirnar í bókinni eru stórmerkilegar og frágangur mjög góđur.

Ţađ er rétt hjá Styrmi, ađ ég lagđi ađaláherslu á frásögnina sjálfa, ekki á dóma, ţví ađ ég lét ţá lesendum eftir. Ég dró fram í dagsljósiđ stađreyndir og reyndi ađ skipa ţeim í rökrćnt samhengi í hrađri frásögn.

Eiríkur Jónsson blađamađur bloggađi um bókina frá öđru sjónarhorni, eins og honum einum er lagiđ, og sagđi međal annars:

Í raun er ţetta frábćr bók og ţá sérstaklega vegna myndanna sem prýđa hverja síđu međ myndatextum eins og í dönskum vikublöđum. Svo er gaman ađ grípa ofan í textann og mannlýsingar Hannesar Hólmsteins sem lýsir ekki bara geđslagi og hugmyndum persónanna heldur líka göngulagi og jafnvel kćkjum. Hannes Hólmsteinn skrifar svo lipran texta – ađ engu er líkara en mađur sé ađ lesa danskt vikublađ.

Einhverjum kann ađ ţykja hrósiđ blendiđ, ţegar mér er líkt viđ danskan vikublađshöfund, en ég reyndi vissulega ađ skrifa fyrir almenning, ekki ađeins frćđimenn, og ef Eiríkur hefur rétt fyrir sér, ţá hefur ţađ tekist.

Jón Sigurđsson, sagnfrćđingur og fyrrverandi formađur Framsóknarflokksins, birti umsögn í Fréttablađinu 18. nóvember 2011, en Jón er öllum hnútum kunnugur í sósíalistahreyfingunni frá ţeim tíma, er hann starfađi ţar af slíku kappi, ađ hann var kallađur „Jón bolsi“. Jón sagđi, ađ bók mín vćri „lćsileg frásögn, prýdd fjölda mynda og krydduđ skemmtilegum arfsögnum. Kaflar eru stuttir og efniđ streymir létt fram. Ţetta er myndarleg bók og vel gerđ.“ Hann bćtti viđ: „En í ţessari sagnasýningu er lesanda haldiđ viđ efniđ um leiđ: viđ hrćđilega alvöru mannkynssögunnar á 20. öld og blóđi drifinn hryllingsferil kommúnismans.“ Hann sagđi einnig: „Frásögnin er hröđ og efnismagn feiknarlegt. Höfundur á létt međ ađ hrífa lesandann međ sér.“

Jón sagđi hins vegar hiđ sama og Styrmir, ađ hann hefđi sjálfur ţekkt ađra og betri hliđ á sumum ţeim kommúnistum, sem komu viđ sögu í bók minni. Međal ţeirra mörgu, sem Jón nefndi, var Sigfús Dađason skáld. Margt var áreiđanlega gott um Sigfús, en ţađ breytir engu um ţađ, ađ hann var einn ţeirra, sem tóku ţátt í ţví ađ reyna ađ gera lítiđ úr Borís Pasternak og ţagga niđur í Arnóri Hannibalssyni, eins og ég rek í bók minni. Ţađ voru einmitt margar hliđar á ţessum mönnum, sumar góđar og ađrar miđur góđar.

Jón sagđi einnig, ađ „hlýđnikenningin“ hefđi ekki veriđ stađfest í bók minni. Ég setti ţar raunar ekki fram neina hlýđnikenningu, heldur lét lesandann sjálfan um ađ dćma um ţađ, hversu miklu máli náin tengsl íslenskra kommúnista og sósíalista viđ austantjaldsríkin skiptu. Ég vildi frekar segja sögu, dramatíska, sorglega, persónulega, átakanlega sögu, en predika. Hitt er annađ mál, ađ niđurstađa mín er, ađ íslenskir kommúnistar hafi hvorki veriđ betri né verri, meiri né minni, kommúnistar en annars stađar.


« Síđasta fćrsla | Nćsta fćrsla »

Innskráning

Ath. Vinsamlegast kveikiđ á Javascript til ađ hefja innskráningu.

Hafđu samband