Íslenskar skammavísur

Í Grágás, lögbók hins forna Ţjóđveldis, segir: „Ef mađur yrkir hálfa vísu um mann, ţá er löstur er í eđa háđung, og varđar ţađ skóggang.“ Er ástćđan til svo harđrar refsingar sú, sem Haraldur harđráđi benti á: „Er verri einn kviđlingur, ef munađur verđur eftir, en lítil fémúta, um dýran mann kveđinn.“ Menn muna skammavísur.

Margar slíkar vísur hafa einmitt lifađ á vörum ţjóđarinnar. Ekki er ţó alltaf vitađ, um hverja ţćr eru ortar. Hjálmar Jónsson í Bólu orti:

Dó ţar einn úr drengja flokk,
dagsverk hafđi unniđ,
lengi á sálar svikinn rokk
syndatogann spunniđ.

Ţetta mun ort um Sigurđ hreppstjóra Jónsson í Krossanesi í Vallhólma. Stendur ţađ handskrifađ í einu eintaki Ţjóđarbókhlöđunnar af kvćđabók Hjálmars, sem Hannes Hafstein gaf út 1888, og er ţađ eintak úr bókum Finns Jónssonar prófessors.

Önnur skammavísa Hjálmars er alkunn:

Ţarna liggur letragrér,
lýđir engir sýta.
Komi nú allir hrafnar hér
hans á leiđi ađ skíta.
 
En ţessi vísa var ort í gamni viđ séra Jón Benediktsson í Gođdölum, sem kippti sér ekki upp viđ hana.

Mér leikur hins vegar forvitni á ađ vita, um hvern Sigurđur J. Gíslason frá Skarđsá orti ţessa vísu:

Öll hans loforđ eru svik,
allt hans tal er ţvađur.
honum ţykir hćgra um vik
ađ heita en vera mađur.

Ef einhverjir lesendur vita ţetta, ţá mćttu ţeir gjarnan senda mér línu (tölvuskeyti).

 

(Ţessi fróđleiksmoli er sóttur í ýmsa stađi í nýútkominni bók minni, Kjarni málsins. Fleyg orđ á íslensku, og birtist í Morgunblađinu laugardaginn 18. desember 2010.)


« Síđasta fćrsla | Nćsta fćrsla »

Innskráning

Ath. Vinsamlegast kveikiđ á Javascript til ađ hefja innskráningu.

Hafđu samband